Kritiekloos, subjectief en sektarisch
Op grond van bezwaar tegen de levensbeschouwelijke richting van het onderwijs ter plekke, konden ouders tot voor kort voor hun kinderen vrijstelling van de leerplicht krijgen. Ouders dwingen hun kind naar een school te sturen waar het in een levensbeschouwing wordt ondergedompeld waartegen zij ernstig bezwaar hebben, dat was een brug te ver. Was, want door een recente uitspraak van de Hoge Raad is dat nu anders.
Ouders kunnen die vrijstelling van de leerplicht alleen nog krijgen, wanneer zij aantonen dat het onderwijsaanbod niet objectief, kritisch en pluralistisch is.
We laten de vraag hoe ouders dat zouden kunnen aantonen maar even achterwege. Je hoort echter weinig dat een mens, of een organisatie, het eigen handelen als subjectief, kritiekloos of sektarisch omschrijft.
Er vallen veel vragen te stellen bij de uitspraak van de Hoge Raad. Bijvoorbeeld:
- wie heeft de morele en de functionele bevoegdheid om te bepalen wat objectief, kritisch of subjectief is?
- mag daar ook kritisch naar gekeken worden?
- als pluralisme zo essentieel is, waarom wordt het ouders die een ander onderwijsaanbod willen dan wat er voorhanden is, zo moeilijk gemaakt?
En de belangrijkste vraag is:
- zijn er nog mensen die een besef hebben van wat vrijheid van onderwijs is – en van het tot bloei komen van menselijke vaardigheden en kwaliteiten als gevolg van een vrije ontwikkeling voor elk opgroeiend kind?