Leuker én makkelijker
Het is heus niet leuk of makkelijk om bij de Belastingdienst te werken. Vanwege personeelsgebrek, bestuurlijke onkunde en houtjetouwtje-ICT is men daar al jaren niet bij machte het werk adequaat te vervullen. En ondertussen vechten politici elkaar de tent uit vanwege het schuiven met een bedragje dat bij lange na nog géén procent van de rijksbegroting uitmaakt.
Deze bizarre situatie laat zien dat men bij de Belastingdienst gebukt gaat onder een loden last van bureaucratie en een gedrocht van een belastingstelsel in de lucht moet houden dat voortkomt uit decennia van partijpolitiek opportunisme.
Maar dát laat weer zien waar het diepere probleem zit: parlement en regering bemoeien zich met allerlei zaken die veel beter zouden kunnen verlopen wanneer zíj daarvan wegblijven.
En omdat elke overheidsbemoeienis (ook) leidt tot uitgaven (aan: ambtenarensalarissen, wettelijke regelingen, procedures, toeslagen, subsidies, projecten, onderzoeken, commissies, adviesraden, uitvoeringsinstanties, rapportages, evaluaties en nog zo het een en ander) moet er steeds meer geld door het overheidsapparaat stromen: de stroom om dat apparaat zelf aan de praat te houden en de stroom die wordt herbestemd en teruggepompt in de samenleving.
Ja, dat wordt inderdaad heel ingewikkeld!
Een herbezinning op wat tot de taken van de overheid behoort is meer dan urgent. Dat moet hand in hand gaan met de vraag waar de grenzen liggen van wat in de politiek thuishoort, en wat daarbuiten hoort.
En wat daarbuiten hoort, blijft ook wat betreft de daarmee gemoeide geldstromen buiten de overheid. Dat is dan weer een stuk makkelijker voor de Belastingdienst. En leuker voor politici: die kunnen zich gaan bezighouden met waar het in een democratie echt om gaat.