Staatsgevaarlijk?

Om niet helemaal heldere redenen gaat het bestaan en de positie van ‘de staat’ boven het recht van (groepen) mensen die deel uitmaken van die staat. Het is een romantische fictie dat de staat zijn bestaansgrond heeft in het beschermen en dienen van de bevolking.

Voorbeelden die dat illustreren doen zich met grote regelmaat voor. Doorgaans nemen we ze voor kennisgeving aan. De staat,… ja, dat is nu eenmaal ‘de staat’. De burger kan zich druk maken om politici, kan foeteren op de regering, loopt tegen een ondoordringbare muur van bureaucratie, is genoodzaakt door hoepels te springen om aanspraak te maken op wat hem/haar rechtens toekomt – en achter dat alles, verborgen in een grijsgrauw donker, is er de vormeloze gestalte die we ‘de staat’ noemen.

Het grootste gevaar voor de staat is de staat zelf. Het is de staat die zijn eigen beloften, wetten en regels met voeten treedt.

De tot gevangenisstraf en tbs veroordeelde H. eist in een kort geding een plek in een tbs-kliniek. Volgens de regels had hij daar al moeten zitten, uiterlijk 4 maanden nadat de rechter in zijn zaak uitspraak deed. Gemiddeld duur het twee jaar voordat degenen voor wie het van toepassing is, in een tbs-kliniek worden opgenomen. H., aldus zijn advocaat, “kampt met zware psychische problemen. Hij is autistisch, heeft PTTS en hoort stemmen…” Hij werd veroordeeld omdat hij in een café een aantal mensen gijzelde. Inmiddels gijzelde hij in de gevangenis ook al eens drie medewerkers.

In het kort geding pleitte de landsadvocaat tégen het verzoek om opname in een tbs-kliniek, want, vond deze, de situatie van H. is namelijk “niet ernstiger of schrijnender dan die van anderen die wachten op een plek in een tbs-kliniek”.

Een interessante redenering van de landsadvocaat.
Op eenzelfde manier zou je kunnen zeggen: deze misdaad hoeft niet te worden bestraft want er gebeuren heel veel misdaden die niet bestraft worden. Of: deze wet hoeft niet te worden nageleefd, want er zijn heel veel wetten die niet worden nageleefd.

Tegelijkertijd moeten we de landsadvocaat nageven: het is wél waar wat hij zegt.

(jh)